ALTERKINO ANTYATOMOWE – przegląd (27.04.2011)

ALTERKINO ANTYATOMOWE – W 25. rocznicę katastrofy w Czarnobylu.

27 kwietnia 2011, środa
godz. 19:00
wstęp wolny

W 25 rocznicę katastrofy czarnobylskiej, prezentujemy filmy poruszające szeroko pojęty problem energii atomowej, aktualny również w kontekście trwających dramatycznych wydarzeń w Japonii. W sytuacji, gdy w całym świecie bezpieczeństwo energii nuklearnej jest dziś kwestionowane, w Polsce wciąż nie ma otwartej debaty społecznej w sprawie budowy elektrowni, a rząd nie zamierza wycofać się ze swoich planów w tym zakresie. Media prezentują jedyną oficjalną wersję, nie dopuszczając do rzetelnej dyskusji, a przeciwników prezentują jako zacofany ciemnogród, ekoterrorystów i radiofobów. 

Najwyższy czas na otwartą debatę! Zapraszamy!

1. Bitwa o Czarnobyl, reż. Thomas Johnson, Francja/ Rosja/ Ukraina, 2006, 93 minuty.
2. Wierzyć tylko wiatrowi, reż. Wiktor Korzun, Białoruś, 2007, 30 minut.
3. Chiński syndrom, reż. James Bridges, USA, 1979, 120 minut. Czytaj dalej

Reklamy

CYKL ŚMIERĆ DISKO POLECA: Pierwszy w Polsce oficjalny pokaz filmu „Afropunk: The ‚Rock n Roll Nogger’ Experience” – (18.04.2011)

CYKL ŚMIERĆ DISKO POLECA: Pierwszy w Polsce oficjalny pokaz filmu „Afropunk: The ‚Rock n Roll Nogger’ Experience”

18 kwietnia 2011, poniedziałek
godz: 20:00
wstęp wolny!

„Afropunk: The ‚Rock n Roll Nigger’ Experience”, reż. James Spooner, Film dokumentalny, USA, 2003, 66 minut.

Film opatrzy wstępem dr Andrzej Antoszek (KUL, UMCS).

Wielokrotnie nagradzany dokument Jamesa Spoonera poświęcony jest afroamerykańskiej społeczności tworzącej scenę niezależną w USA. Podróżując po kraju Spooner zarejestrował kilkanaście koncertów oraz przeprowadził ponad 80 wywiadów, zarówno z muzykami (m.in. Bad Brains, Fishbone czy TV on the Radio), jak i ich czarnoskórymi fanami. „Afropunk” to zatem więcej niż dokument muzyczny, to próba ukazania alienacji, mimo wszystko egzotycznej grupy, jaką stanowią czarnoskórzy punk rockowcy.

http://www.afropunk.com/page/afropunk-the-movie

Ten cykl jest częścią projektu Kino z Tektury

Wiosenne Porządki na Wieniawskiej (9.04.2011)

Wiosenne Porządki na Wieniawskiej
9 kwietnia 2011, sobota,

godz. 15-18.oo
Postanowiliśmy, jako sąsiedzi, zrobić coś dla miejsca, dla którego miasto nie robi nic.
Czujemy się gospodarzami na naszej górce i chcielibyśmy, żeby ten teren cieszył oczy, a nie straszył nieuprzątniętą stertą śmieci. Dlatego uznaliśmy, że należy wziąć sprawy w swoje ręce – dosłownie.

Dlaczego więc sprzątamy?

  • zależy nam by wokół nas było czysto i przyjemnie
  • dbamy o przestrzeń z której korzystamy
  • chcemy zagospodarować tą przestrzeń do planowanych wydarzeń: festiwal rowerowy, partyzantka ogrodnicza, kino plenerowe, streetart
  • jest to okazja by zrobić coś wspólnie, z sąsiadami i zaproszonymi gośćmi

Wspólne sprzątanie to nie tylko praca, ale też okazja, by poznać się, spotkać, porozmawiać ze wszystkimi uczestnikami akcji.
Zgłoszenia prosimy kierować na adres: tektura.art.pl@gmail.com

Wszystkim przybyłym zapewniamy napoje, rękawice robocze i worki.
Jeśli więc masz chwilę czasu w sobotę – przynieś ze sobą grabie, miotłę lub łopatę – i posprzątaj z nami górkę na Wieniawskiej!

W przypadku opadów deszczu, brzydkiej pogody – odwołujemy akcję.

Zapraszamy!

Przestrzeń Inicjatyw Twórczych TEKTURA oraz
Centrum Inicjatyw Społecznych,
Polski Związek Niewidomych,
Stowarzyszenie Osób Cierpiących na Padaczkę i
Związek Emerytów, Rencistów i Inwalidów

CYKL IRAŃSKA NOWA FALA: „Cisza” – film (13.04.2011)

CYKL IRAŃSKA NOWA FALA: „Cisza”

13 kwietnia 2011, środa
start: 20:00
wstęp wolny!

„Cisza”, reż. Mohsen Makhmalbaf, Obyczajowy, Iran/ Tadżykistan/ Francja, 1998, 73 minuty.

Kino irańskie – choćby w tak znanych filmach, jak „Gdzie jest dom mojego przyjaciela?” (1987), „Biały balonik” (1995) i „Uniesie nas wiatr” (1999) Abbasa Kiarostamiego czy też „Dzieci niebios” (1997) i „Kolory raju” Majida Majidiego – nie bez powodu koncentruje się przede wszystkim na postaciach dzieci. W totalitarnym Iranie są one jednym z kodów porozumiewawczych z widzem – pozwalają obejść cenzurę i uciec przed oskarżeniami o polityczną niezgodność z obowiązującym systemem. Poprzez dzieci najlepiej wyraża się też filmowa wrażliwość irańskich reżyserów – charakterystyczna intensywność i uważność w odbieraniu rzeczywistości, zdziwienie światem i realistyczna prostota, w której ukrywają się najgłębsze, psychologiczne problemy, rozterki i pragnienia.

Przykładem takiej właśnie filmowej filozofii jest oparta na wspomnieniach reżysera „Cisza” MOHSENA MAKHMALBAFA. Gdy Makhmalbaf był dzieckiem babcia kazała mu na ulicy zatykać uszy, żeby nie słyszał muzyki – w islamie uważana ona była za jedno z najważniejszych zagrożeń dla cnoty. W „Ciszy” Makhmalbaf pokazuje więc 10-letniego Korshida (Tahmineh Normatova), który mieszka razem z mamą (Golbibi Ziadolahyeva) w małej wiosce w Tadżykistanie. Chłopiec nie widzi, ale jego światem są dźwięki – jest na nie tak wrażliwy, że gdy jedzie autobusem, zatyka sobie uszy, żeby nie dać się uwieść żadnej melodii i nie spóźnić do pracy. Nawet rytmiczne stukanie do drzwi brzmi dla chłopca jak muzyka V Symfonii Beethovena (była to pierwsza zachodnia kompozycja, którą usłyszał reżyser). I chociaż historia chłopca kończy się dramatycznie, „Cisza” jest jednym z najbardziej optymistycznych filmów Makhmalbafa. Opowieścią o tym, że życie ma sens wtedy, kiedy skoncentrujemy się na tym, co tu i teraz, a bardziej niż sukces liczyć się będzie dla nas to, by żyć w sposób sensowny, głęboki, pełen namysłu nad tajemnicami świata.

W „Ciszy” przewodniczką niewidomego chłopca jest niewiele od niego starsza Nadereh (Nadereh Abdelahyeva). W jednej ze scen, gdy Korshid stroi instrumenty (w ten sposób dorabia), dziewczyna z kolczykami z czereśni zaczyna w piękny, delikatnie zmysłowy sposób tańczyć. Cenzura uznała jednak ów taniec za zdecydowanie zbyt śmiały i nakazała Makhmalbafowi usunąć go z filmu. Ponieważ reżyser nie zgodził się, film nie wszedł na ekrany Iranu, ale szybko zyskał sławę za granicę i utorował twórcy drogę do międzynarodowej kariery. Jej najjaśniejszym etapem okazał się nakręcony w roku 2001 i pokazywany również w polskich kinach „Kandahar”.

http://www.alekino.pl/program/?full/1881

Ten cykl jest częścią projektu Kino z Tektury.

Stanowisko TEKTURY w sprawie upolitycznienia miejsca publicznego.

Stanowisko TEKTURY w sprawie upolitycznienia miejsca publicznego.

Pragniemy wyrazić zaniepokojenie planami nazwania przez radych Prawa i Sprawiedliwości skweru znajdującego się w okolicy Centrum Kultury imieniem Lecha Kaczyńskiego. Uważamy, że nomenklatura polityczna w nazewnictwie miejsc publicznych nie przystaje w tym wypadku do charakteru placu. Wspomniana przestrzeń ma z założenia pełnić funkcję rekreacyjną. Nazwanie placu imieniem tragicznie zmarłego prezydenta burzy neutralność przestrzeni kojarzonej z radością, wypoczynkiem, sprzyjającej oderwaniu się od codziennych problemów i politycznych sporów.
Uważamy, że dobrym rozwiązaniem wyboru nazwy skweru byłoby przeprowadzenie plebiscytu wśród mieszkańców Lublina. Łączy się to z ideą miasta otwartego, w którym mieszkańcy współtworzą i współdecydują o przestrzeni, w której żyją.

Kolektyw TEKTURA

DIY FILM FEST – przegląd (10.-11.04.2011)

DIY FILM FEST – przegląd kina niezależnego

10 kwietnia 2011, niedziela
i 11 kwietnia 2011, poniedziałek
start: 18:00
wstęp wolny!

D.I.Y. Film Fest jest pierwszą cykliczną imprezą koncentrującą się wokół kultury punk oraz kina niezależnego.

10 kwietnia:

otwarcie festu, spotkanie z pomysłodawcami DIY FILM FEST

11 kwietnia:

  • CHAOSTAGE, reż. Tarek Ehlail i Matthias Lange, 2008, 90 min.
  • EDGE, reż. Marc Pierschel, 2009, 82 min.
  • PANKRTI DOLGCAJT, reż. Igor Basin/  Barbara Kelbl i Violeta Videnovic, 2007, 47 min.

Ten cykl jest częścią projektu Kino z Tektury


DIY FILM FEST: PANKRTI DOLGCAJT – film (11.04.2011)

DIY FILM FEST: PANKRTI DOLGCAJT

11 kwietnia 2011, poniedziałek
start: 21:00
wstęp wolny!

PANKRTI DOLGCAJT, reż. Igor Basin/  Barbara Kelbl i Violeta Videnovic, 2007, 47 minut.

Film opowiada historię powstania najstarszego zespołu punkowego na Bałkanach. Czylihistoria punk rocka widziana oczami zza żelaznej kurtyny.
http://www.nordcross.com/
Ten cykl jest częścią projektu Kino z Tektury.