Kobieta w kulturze: Kiedy zajdzie księżyc + Podziemne państwo kobiet (13.08.2010)

Cykl Kobieta w kulturze

13 sierpnia 2010, piątek
start 21.00
wstęp wolny!

  • Kiedy zajdzie księżyc (When the moon is dark), reż. Anja Dalhoff, Dania, 2007, 45 min., dokument
  • Podziemne państwo kobiet, reż. Claudia Snochowska-González, Anna Zdrojewska, Polska, 2009, 45 min., dokument

Kiedy zajdzie księżyc (When the moon is dark)

Handel żywym towarem to współczesna odmiana niewolnictwa i najbardziej dochodowa, po handlu bronią i narkotykami, działalność przestępcza.

Film „Kiedy zajdzie księżyc” przedstawia historię dwóch Nigeryjek, Joy i Anny, przerzuconych do Europy przez handlarzy ludźmi. Obie mogą mówić o szczęściu: wiele ofiar handlarzy ginie jeszcze w drodze do Europy, na północnoafrykańskiej pustyni albo na morzu. Inne czeka piekło na miejscu. Przerzuty ludzi odbywają się nocami, kiedy zajdzie księżyc, żeby w ciemnościach straż przybrzeżna nie zauważyła podejrzanych ruchów na brzegu. Po przybyciu do krajów docelowych, Hiszpanii i Danii, obie bohaterki spotkał los tysięcy innych sprzedanych Afrykanek: odebrano im paszporty i zmuszano do prostytucji, podobnie jak dwa miliony innych kobiet i dzieci, które co roku wpadają w ręce bezwzględnych handlarzy.

Oświadczono im, że muszą spłacić ogromny, sięgający kilkudziesięciu tysięcy euro dług, bo tyle rzekomo kosztował ich transport na inny kontynent. Obiema kobietami zajęli się w końcu pracownicy opieki społecznej i organizacji pozarządowych. Obie wróciły do ojczyzny. Ale to wcale nie oznacza końca ich gehenny.

Anna pracowała na ulicach Kopenhagi. Wraz z pięcioma innymi Nigeryjkami zajmowała niewielkie mieszkanie. Stale pilnowała ich opiekunka. Szukając klientów, musiała zachowywać ostrożność, bo przebywała w Danii nielegalnie. Czasami jechała z klientem autem w ustronne miejsce, kiedy indziej zabierała go do wynajętego, ciasnego i brudnego pokoju. Kilka razy próbowała uciec, ale za każdym razem chwytali ją Rosjanie pracujący dla handlarzy. Ciężko pobita przez nich Anna długo dochodziła do siebie i znów musiała wrócić na ulicę. Do Afryki też bała się wracać, bo tam zabiliby ją handlarze. Została jednak w końcu aresztowana na ulicy za pracę bez pozwolenia oraz nielegalny pobyt w Danii i deportowana do Nigerii.

Z kolei Joy, analfabetka, trafiła najpierw do Hiszpanii, gdzie usiłowano ją zmusić do pracy na ulicy, ale uparcie się przed tym broniła. Przerzucono ją więc z fałszywymi dokumentami do Danii, gdzie została aresztowana już na lotnisku. Uznana za oszustkę trafiła do więzienia w Sandholm. Ostatecznie, po półrocznym pobycie za kratkami, odesłano ją do kraju.

Wracające do Nigerii kobiety trafiają na lotnisku w Lagos w ręce tamtejszej wszechwładnej policji, która często zabiera im bagaże i pieniądze, bezprawnie żądając dodatkowych opłat. Jeśli odmówią, mogą wylądować w więzieniu. Chociaż Nigeria jest największym producentem ropy naftowej i najbogatszym krajem w Afryce, aż 79 procent jej ludności mieszka w slumsach. Jeszcze trudniejsza jest sytuacja powracających kobiet; nie mają pracy, są zdane tylko na siebie. Nie mogą liczyć nawet na rodzinę, bo ta chętnie sprzedałaby za granicę kolejne dzieci. Muszą też stale mieć się na baczności przed handlarzami, gotowymi odesłać je ponownie do Europy, żeby odpracowały resztę rzekomego długu.

Podziemne państwo kobiet

Podziemne państwo kobiet to obraz polskiej rzeczywistości, w której ustawa antyaborcyjna funkcjonuje tylko na papierze. Osiem kobiet, które dokonały nielegalnej aborcji, zdecydowało się na pierwszą w Polsce publiczną opowieść o swoim doświadczeniu.

W Polsce od 1993 roku obowiązuje ustawa antyaborcyjna, na mocy której przerywanie ciąży z przyczyn społecznych jest zakazane. Tymczasem liczba aborcji dokonywanych w Polsce nielegalnie jest szacowana nawet na 200 tysięcy rocznie. Dostęp do bezpiecznego zabiegu przerwania ciąży jest w dużej mierze kwestią pieniędzy.

Mimo tak częstych nielegalnych zabiegów przerywania ciąży nie rodzi się w Polsce ruch dążący do zmiany prawa. Autorki filmu próbują odpowiedzieć na pytanie, dlaczego tak się dzieje, cofając się do rzeczywistości z początków lat 90. i odsłaniając bezsilność ruchu obywatelskiego wobec politycznych targów. O komentarze zwracają się do czołowych działaczek ruchu pro-choice, reprezentantek różnych generacji: Kazimiery Szczuki, Katarzyny Bratkowskiej, Ewy Dąbrowskiej-Szulc, Marii Jaszczuk, Kingi Jelińskiej, Rebeki Gomperts, Wandy Nowickiej i Małgorzaty Tarasiewicz.

www.podziemnepanstwokobiet.pl

Ten cykl jest częścią festiwalu Kino pod Tekturą.

Advertisements

Dodaj komentarz

Brak komentarzy.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s